Miejsce nad Wartą, które od wieków zmieniało właścicieli, lecz zachowało swój spokój.
Pierwsza wzmianka o Gogolewie pojawiła się w dokumentach w 1149 roku.
To wieś o wielowiekowej historii, związanej z kolejnymi rodami, majątkiem ziemskim i krajobrazem nad Wartą. Do dziś pozostały tu cisza, zieleń i charakter miejsca, którego nie da się pomylić z żadnym innym.
Zobacz pierwszy ślad →
Wtedy Sędziwoj przekazał Gogolewo klasztorowi świętego Wincentego we Wrocławiu.
W kolejnych wiekach miejscowość była związana z rodem Doliwów z Rozdrażewa, a później z kolejnymi właścicielami majątku. Ważniejsza od pełnej listy nazwisk jest ciągłość tej opowieści — miejsce przez stulecia pozostawało czyimś domem, pracą i codziennością.
Drewniana świątynia, która przetrwała wieki i wciąż jest częścią krajobrazu Gogolewa.
Pierwszy drewniany kościół, ufundowany przez Paszka z Gogolewa, konsekrowano 23 października 1390 roku. Po pożarze wywołanym uderzeniem pioruna w 1777 roku dwa lata później powstała nowa, barokowa świątynia — ta sama, którą można zobaczyć tutaj dziś.
W XIX i na początku XX wieku nabożeństwa odprawiane po polsku sprawiały, że kościół był ważnym miejscem lokalnej wspólnoty.
Zabytkowy dwór jest jednym z najważniejszych śladów historii Gogolewa.
Powstał pod koniec XVIII wieku jako przykład polskiej architektury klasycystycznej. Jego charakter tworzą czterokolumnowy portyk, wysoki naczółkowy dach i spokojne, klasyczne proporcje.
W połowie XIX wieku budynek przebudowano, oddzielając siedzibę ziemiańską od zabudowań folwarcznych. Nie zmieniło to jego najważniejszej cechy: nadal jest domem osadzonym w konkretnym krajobrazie.
Park nie jest tłem dla Dworu. Jest częścią jego charakteru.
Wśród zieleni zachowały się wiekowe drzewa — jesiony, dęby i rozłożysta lipa stojąca blisko budynku. Nad Wartą historia nie kończy się na architekturze: zapisuje się także w ścieżkach, wodzie i spokojnym rytmie krajobrazu.
Oryginalne fotografie pokazują nie tylko zmieniający się budynek, ale także ciągłość miejsca. Wybierz rok, by zobaczyć kolejny kadr.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Architektura pozostaje punktem odniesienia, nawet gdy zmieniają się czasy, otoczenie i sposób korzystania z tego miejsca.
Dwór nie jest zamkniętym rozdziałem. Jest miejscem, które wciąż przyjmuje gości.
Dziś kompleks łączy historyczny charakter z codziennością pobytów, restauracji, wesel, spotkań i wydarzeń. Można tu przyjechać na kilka godzin albo zostać dłużej — odpocząć, zjeść, spotkać się i poznać miejsce, które ma własną pamięć.
To właśnie jest najważniejsza część tej historii: Dwór nadal żyje, nie tracąc związku z tym, co było wcześniej.
Zobacz nasze przestrzenie
Najlepiej poznaje się je na miejscu — między Dworem, parkiem, Wartą i codziennością, która dopisuje kolejne rozdziały.